Ένα χρόνο σχεδόν μετά!

Η λογική πάλεψε και ... υπερτέρησε! Σαφώς δεν ισχυρίζομαι πως νίκησε. Ήταν τέτοιου μεγαλείου η ήττα της σε προγενέστερους χρόνους που με σοφία αρκετή θα'λεγα αποποιείται λέξεις όπως νίκη ή ήττα.

Απλά κράτησε γερά τα χαλινάρια και με έβγαλε στην στεριά!
Δεν σκαλίζω το έδαφος της γιατί απλά δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη. Το ότι πατάω γερά δεν φτάνει απλώς, είναι απείρως γλυκό και οι αράδες αυτές καταχρηστικώς γράφονται σαν εναρκτήρια κατάσταση στην ... γοητεία τελικώς του Μετά.

Με .. γοητεία (χαχα) και χάρη λοιπόν ξεκίνησα με τον αγαπημένο Μπάνβιλ, που και πάλι δεν με απογοήτευσε, τον δρόμο που ξέρω καλά ...(της φαρμακευτικής αγωγής!!) των βιβλίων ΜΟΥ! 
Ένα αστυνομικό (!) που ως λάτρης του είδους, το βρήκα απροσδόκητα ανατρεπτικό στην Λύση του μυστηρίου του. Άλλωστε, μεταξύ των άλλων, γι'αυτό είναι τα βιβλία, να προσφέρουν το απροσδόκητο, την ανατροπή, την Λύση αλλά και το μυστήριο. Δεν συμφωνείτε;;

 

Και στην συνέχεια "συνάντησα" τυχαία τον κύριο Χόλιγκχερστ που "Η γραμμή της ομορφιάς" του με ενθουσίασε. Ένας ύμνος στην μεγαλοσύνη της καθημερινότητας που τόσες και τόσες φορές περνάει απαρατήρητη και συνθλίβεται στις μεγάλες ουτοπίες.