Είναι αλήθεια πως μου έχει λείψει πολύ το γράψιμο. Σαν μια ανάγκη που έχει καθυποταχθεί από την αναγκαιότητα της περισυλλογής αλλά και από την μέγιστη επιθυμία να διαβάζω. Και όσο διαβάζω τόσο απομακρύνομαι από την γραφή γιατί συνειδητοποιώ πως τα γραψίματά μου δεν θα έχουν ποτέ την παραμικρή σχέση από άποψη ποιότητας με τα διαβάσματά μου αν και εφόσον ξαναρχίσω φυσικά να γράφω.
Θεωρητικά θα μπορούσε το γράψιμο να είναι η "επιθυμία μου": Αυτή που προσπαθώ να ανιχνεύσω καιρό τώρα και δεν το καταφέρνω. Είναι σίγουρο πως δεν ξέρω πως να ψάξω ένα Θέλω μου, δεν ξέρω πως ψάχνεις κάτι στο μέσα σου, δεν ξέρω τα βήματα της συνείδησης. Ανέκαθεν ήμουν οπαδός του αυθόρμητου, του πηγαίου της στιγμής αλλά συν το χρόνω μάλλον πρέπει να αναθεωρήσω κάπως. Να δώσω μια ευκαιρία τουλάχιστον στο να έχει αποτέλεσμα μια αναζήτηση σοβαρή προς τι θα με έκανε να πω, "χαίρομαι που το κάνω αυτό, με συγκινεί, με εμπνέει, με απομακρύνει από το κυνήγι της ουράς μου, με βγάζει από την εσωστρέφεια, μου δίνει ένα νόημα, ένα χέρι να πιαστώ, το δικό μου!
Ποτέ δεν είχα φανταστεί πως το να κοιτάξω μέσα μου θα ήταν τόσο άγνωστο! Κι όμως έτσι είναι. Όταν το βλέμμα μου γυρίζει προς τα μένα αυτό που συναντάω είναι συναισθήματα βασικά και μάλιστα αυτά που ακυρώθηκαν, που έφεραν απογοήτευση, πίκρα, θυμό. Βλέπω τόση πίκρα και τόσο θυμό που επιβεβαιώνω την τόση θλίψη μου ξανά και ξανά. Σκοντάφτω λοιπόν πάνω σ'αυτό το τεράστιο λίμνασμα και ούτε κατά διάνοια δεν το σκουντάω λίγο να δω μην τυχόν υπάρχει και κάτι άλλο πέρα από εκεί, στο βάθος μου. Οι συνειρμοί που οδηγούν στην θλίψη δεν ανακόπτονται σχεδόν ποτέ.
