Έτσι κι αλλιώς εδώ διάγω βίο μοναχικό, ταιριαστό θα'λεγα και με την κατάστασή μου γενικώς, οπότε το ότι δεν είμαι τακτική στο ιστολόγιο δεν έχει και τόση σημασία . Οι σκέψεις, οι πολλές, ευτυχώς απουσιάζουν, οπότε "κυλάω" ομαλά. Όμως, ως γνωστόν, η ομαλότητα δεν δημιουργεί ανάγκες περιγραφικές. Δυστυχώς την ομαλότητα ουδείς την έχει περί πολλού. Αγνοείται ως κάτι τετριμμένο και συχνά ως ασήμαντο. Αυτό που είναι εντυπωσιακό δε , πολύ εντυπωσιακό θα'λεγα, είναι το ότι εγώ πάντα την είχα ως κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μου. Αναγνώριζα υποσυνείδητα το μεγαλείο του όλα να είναι "ανθρωπίνως" ομαλά, γιατί φυσικά ανεμοδούρες καθημερινότητας πάντα θα υπάρχουν.
Παρόλα αυτά όμως την απ' αρνήθηκα δις!!! Αν είναι δυνατόν!!! Δημιούργησα, γιατί ναι, το αναγνωρίζω πλέον, εγώ το έκανα σε μένα, συνθήκες έντασης και ανατροφοδότησα καταστάσεις "ΠΑΘΟΥΣ" από σχεδόν το ΤΙΠΟΤΑ. Φυσικά κάποια ανάγκη κάλυψα, που την ψάχνω επισταμένα τώρα, αλλά κατόπιν εορτής δυστυχώς.
Σκέφτομαι πως θα ήταν σοφό να αναγνωρίζει κάποιος πριν ριχτεί με τα μούτρα σε όποιο μονοπάτι, τι ακριβώς τον σπρώχνει προς τα κει, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει απώλεια αυθορμητισμού και χαλινάρι στο ένστικτο. Όπως το ίδιο σοφό πιστεύω πως είναι να θυμάσαι. Εντάξει, χωρίς κριτική διάθεση, χωρίς θυμό, χωρίς πίκρα ή παράπονο αλλά να θυμάσαι τα .. πεπραγμένα. Όχι μόνον το τέλος τους αλλά όλο το "θρυλικό" ταξίδι τους. Βοηθάει πολύ την ομαλότητα του "τώρα" και όχι μόνον επειδή στερεοποιείς την υπόστασή σου και συμφιλιώνεσαι με τον εαυτόν σου αλλά κυρίως γιατί σε Γνωρίζεις.
