Δύσκολα η μνήμη καθυποτάσσεται. Το πότε θραύσματα εικόνων και συναισθημάτων βασικά από το παρελθόν θα κάνουν την εμφάνισή τους σίγουρα δεν προβλέπεται αλλά το κυριότερο δεν ελέγχεται. Ίσως γι'αυτό όσο περνάνε τα χρόνια ο άνθρωπος ή επιλέγει μεγαλύτερη κοινωνικότητα ή βουλιάζει στην μοναχικότητα. Το "βουλιάζει" βέβαια δίνει την αίσθηση του άσχημου αλλά δεν είναι πάντα έτσι. Θέλω να πω πως ενίοτε η μοναχικότητα είναι ο δρόμος για να ανασυνταχτείς και να αντλήσεις δύναμη από τον εαυτόν σου για να ξεπεράσεις πληγές του συναισθήματος, διαφορετικά κουκουλώνεις τα πράγματα καταναλώνοντας το χρόνο σε δραστηριότητες ή συνδιαλλαγές με άλλους ανθρώπους προκειμένου να μην επιτρέψεις εισβολές από το Πριν. Το ιδανικό θα ήταν ένας αρμονικός συνδυασμός των δύο στάσεων, όμως όπως σχεδόν πάντα το "ιδανικό" δεν είναι εφικτό.
Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει τις "πληγές" αγιάτρευτες. Γιατί το συναίσθημα όταν τραυματιστεί καταγράφεται τόσο έντονα στη μνήμη. Πώς από καιρό σε καιρό αναδύεται ο πόνος και η πίκρα, που πριν ακόμα και χρόνια πολλά, μας είχαν κατακλύσει; Δύσκολα δίνει κάποιος απαντήσεις σ'αυτά. Εικασίες ναι, μπορεί να κάνεις, αλλά απαντήσεις μόνιμες, με την έννοια της ερμηνείας που δεν επιδέχεται αμφιβολία ή επανεκτίμηση, είναι δύσκολο να διατυπώσεις και να νιώσεις.
Η δική μου εικασία, τουλάχιστον αυτή τη φορά, είναι πως διαταράσσεται η ευταξία του "εγώ", με άλλα λόγια το "εγώ" δεν είναι ικανοποιημένο από το ίδιο το "εγώ", όταν προσβάλλεται το συναίσθημα. Νιώθω και συγχρόνως με την λογική πιστεύω πως κάτι εγώ δεν έκανα σωστά και ήρθε ο πόνος. Αυτό δε, που δεν κάνω σωστά είναι το πιο απλό ενώ την ίδια στιγμή είναι το πιο δύσκολο, δεν προστατεύω τον εαυτόν μου επαρκώς, οπότε το επακόλουθο είναι το αίσθημα της αναξιότητας, το ουσιαστικό τραύμα στο διηνεκές.
Κάπως έτσι .. δεν γιατρεύεσαι!
